RSS

วิญญู กับ มาลินี

01 Dec

ณ.ดินแดนอันไกลโพ้น … ไกลเกินกว่าจะจินตนาการถึง
มีเมืองเล็กๆอยู่เมืองนึง เมืองนี้ ใ้ห้ประชาชนอยู่อย่างเงียบสงบ ผู้คนทุกระดับชั้นต่างให้ความสำคัญกับการศึกษา

สำนักที่โด่งดังที่สุด ที่ผู้คนส่งลูกหลานไปเรียนมาที่สุด คือสำนักของท่านอ.วิมาลย์
เนื่องจากคนแย่งกันเข้าเรียน แต่ทีเีรียนมีจำกัด เจ้าสำนักนี้จึงเก็บตังค์เข้าเรียน แพงกว่าสำนักอื่น

แต่ใช่ว่าจะมีแต่ลูกคนรวยที่มีสิทธิ์

ท่านอ.วิมาลย์เคยเป็นเด็กยากไร้มาก่อน จึงเข้าใจจิตใจของผู้ยากจน
ทุกปี เด็กที่มีความสามารถเป็นที่ถูกใจอ.วิมาลย์จะได้เข้าเรียนฟรี แต่้้ต้องทำงานแลก
เ่ช่นปัดกวาดเช็ดถูกสำนัก

วิญญูคือหนึ่งในเด็กยากจนเหล่าแต่มีความสามารถเหล่านั่น

ผลการเรียนของวิญญูแม้จะไม่ไ้ด้ดีเลิศเป็นอันดับหนึ่ง แต่ก้ไม่ได้ย่ำแย่น่าเกลีิยด
ทางด้านการศึกษาเค้าไมไ่ด้มีความโดดเด่นในด้านใด

ความโดดเด่นของเค้ามีความอดทนและถ่อมตน
ด้วยความดีของวิญญู ทำให้เค้าได้มีคนรักเป็นหญิงงามแห่งสำนัก … เธอชื่อ มาลินี

มาลีนีเป็นสตรีที่งามที่สุดและเรียนได้ดีที่สุดในสำนัก มีความเข้าใจในทุกศาสตร์ทุกแขนงที่ท่านอ.วิมาลย์สอน
ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะนางเป็นบุตรีคนเดียวของท่านอ.วิมาลย์นั่นเอง

…..

ความรักของทั่งสองใช่จะมีความราบรื่น … ฐานะของทั้งสองต่างกันเกินไป
ท่านอ.วิมาลย์แม้นจะเคยยากจนมาก่อน แต่ท่านก็รับไม่ได้ถ้าบุตรีหัวแก้วหัวแหวนของท่านต้องไปอยู่กับชายยากไร้

แต่ท่านไม่สามารถขัดขวางความรักของคนทั้งสองได้

ที่ท่านทำได้คือ ส่งมาลินีไปเรียนต่อยังสำนักต่างถิ่นอันไกลโพ้น
โดยหวังว่ามาลินีจะลืมวิญญู

ก่อนทั้งสองจะจากกันวิญญูได้มอบแหวนให้แก่มาลินีหนึ่งวงเป็นสัญลักษณ์แทนความรักของเขา

จริงๆแล้วตามทำเนียมของแคว้นนี้ การแสดงความรักอันสุงส่ง คือการให้มงกุฏแก่สตรี
เพราะศีรษะคืออวัยวะสูงสุด และเป็นการแสดงว่า หญิงคนนี้มีชายอันเป็นที่รักได้มอบใจให้แล้ว

แต่วิญญุยากจน เค้าไม่สามารถหามงกุฏได้ เค้าทำได้เพียงให้แค่แหวนหนึ่งวง

มาลีนีน้ำตาไหลเมื่อได้รับแหวนวงนี้
เธอสัญญาจะเก็บมันให้ดีที่สุด

…..

ตลอดเวลาที่มาลินีอยู่ต่างถิ่น แม้นมีชายมีสู่ขอเธอ เธอก็ไม่สนใจ ไม่ว่าเค้าจะร่ำรวย หรือ ดีพร้อมประการใด
เธอยังรักแต่วิญญูคนเดียว

ทุกครึ่งที่เธอคิดถึงวิญญู เธอจะมองแหวนเล็กๆวงนั้น

ส่วนวิญญู … เค้าได้เรียนจบจากสำันักของท่านอ.วิมาลย์
เค้าไ่ม่เคยโกรธท่านอ.เลย เพราะเค้าถึือว่า เค้ามีโอกาสได้ร่ำเรียนจนมีวันนี้ได้ ก็เพราะท่านอ.นี่เอง

วิญญู ได้ไปประกอบกิจการเล็กๆ มีรายได้เล็กๆน้อย ฐานะปานกลาง ไม่ร่ำรวย แต่ก็ไม่อดอยาก
หลายปีผ่านไป วิญญูสอบได้อันดับสิบหกของประเทศในการรับสมัครเข้าราชการ
เขาได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่เล็กๆ มีต่ำแหน่งเล็กๆ แต่ด้วยความอดทนและขยัน เค้าจึงค่อยๆก้าวหน้าในหน้าที่การงาน

วิญญูไม่เคยมองหญิงใดเลย

…..

6 ปีผ่านไป … มาลีนีกลับจากดินแดนกันไกลโพ้น
เค้าทั้งสองเจอกัน

มาลิีนียังเก็บแหวนของวิญญุไ้ว้ … ทั้งสองยังรักกัน

ท่านอ.วิมาลย์เห็นใจและสงสารใ้นความรักของทั้งสอง จึงยอมให้ทั้งแต่งงานกัน

…..

งานแต่งของทั้งสอง ไม่มีการมอบมงกุฎ
แต่มีการแลกแหวนกันแทน

เรื่องความรักอันมั่นคงของทั้งสองเป็นที่ประทับใจของชาวเมือง

จากนั้นมา ชาวเมืองทั้งหลาย ก็เลยหันมาให้แหวนเป็นเครื่องแสดงความรักแทนมงกุฎ
และเวลาชายหนุ่มจะให้สัญญารักกับหญิงสาว เขาจะพูดว่า

“ข้าจะรักเจ้าดุจดัง วิญญู-มาลินี”

คำว่า “วิญญู-มาลินี” กลายเป้นคำทีบอกถึงความรักอันสูดสุด

…..

คำพูดนี้ได้ตกทอดมาจนปัจจุบัน แต่ได้เีพี้ยนไปเป็นคำว่า ………………. Will You Marry Me……

 
2 Comments

Posted by on December 1, 2009 in นิยาย

 

Tags:

2 responses to “วิญญู กับ มาลินี

  1. Bas

    December 3, 2009 at 10:00

    เลี่ยนมาก
    ตอนแรกคิดว่าเล่าประวัติแกกับเอมซะอีก อิอิ

     
    • Trang Suwannasilp

      December 3, 2009 at 11:00

      เหอๆๆ ไอเดียเรื่องนี้ผุดออกมาตอนเดินจงกรมครับพี่ แบบว่าส่งออกนอกสุดฤทธิ์

       

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: